Zofia ROMANOWICZOWA (ur. 1922, Radom) - prozaik, poetka, tłumaczka.    Podczas okupacji niemieckiej działaczka konspiracyjna, więźniarka obozów koncentracyjnych. W 1945 emigrowała do Włoch, później studiowała romanistykę na Sorbonie. Członek Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Drukowała m.in. w paryskiej "Kulturze", londyńskich "Wiadomościach", "Nowej Kulturze", "Tygodniku Powszechnym", "Życiu Literackim". Laureatka nagród literackich: im. S. Strońskiego, Fundacji A. Jurzykowskiego, Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie.    Autorka m.in. powieści psychologicznej Baśka i Barbara (1956), powieści: Przejście przez Morze Czerwone (1960), Szklana kula (1964), Łagodne oko błękitu (1968), Sono felice (1977), Na wyspie (1984), zbioru opowiadań Próby i zamiary (1965).    Tłumaczyła utwory poetów prowansalskich (antologia Brewiarz miłości 1963), Apokryfy Nowego Testamentu (1955), dzieła św. Teresy od Dzieciątka Jezus.     Laureatka Nagrody Kościelskich 1964.