Zbigniew ŻAKIEWICZ (ur. 1933, Wilno) - prozaik, eseista, poeta, krytyk literacki.    Studiował filologię rosyjską w Opolu. Wykładowca Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku i Uniwersytetu Gdańskiego. Publikował m.in. na łamach "Tygodnika Powszechnego" i "Więzi". Laureat nagrody Czerwonej Róży oraz nagrody miesięcznika "Spojrzenia".    Autor opowiadań (Chłopiec o lisiej twarzy 1962, Liście 1967 Dolina Hortensji1975), powieści (Ród Abaczów 1968, Biały karzeł 1970, Wilcze łąki 1982), szkiców (Ludzie i krajobrazy 1970, Dziennik intymny mego N. N. 1977, Pożądanie Wzgórz Wiekuistych 1987), utworów dla dzieci i młodzieży (Kraina sto piątej tajemnicy 1972, Dwaj dzielni z Plimplańskiego Lasu 1976), Opowieść o wiernym pająku 1988). Wydał także prace: Mittelalters und der Reneissance (1993), Adam Mickiewicz. Leben und Werk (1998).     Laureat Nagrody Kościelskich (1971).