Zbigniew HERBERT (ur. 1924 Lwów, zm. 1998, Warszawa) - poeta, dramatopisarz, eseista.    Żołnierz Armii Krajowej. Od 1943 r. studiował na konspiracyjnym Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (polonistyka), później na Uniwersytecie Jagiellońskim, w Akademii Sztuk Pięknych i Akademii Handlowej w Krakowie. Absolwent prawa na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Członek redakcji miesięcznika "Poezja" (1965-1968). Publikował na łamach m.in.: "Dziś i Jutro", "Przeglądu Powszechnego", "Tygodnika Powszechnego", "Twórczości". W latach 1975-1981 przebywał w Austrii, Niemczech i we Włoszech, w okresie 1986-1992 mieszkał w Paryżu. Od 1955 członek ZLP, od 1989 - SPP. Laureat licznych nagród literackich, m.in.: Fundacji A. Jurzykowskiego w Nowym Jorku, im. A. Struga, im. B. Schulza, PEN Clubu.     Wydał tomiki poetyckie (Struna światła 1956, Hermes, pies i gwiazda 1957, Studium przedmiotu 1961, Napis 1969, Pan Cogito 1974, 18 wierszy 1983, Raport z oblężonego miasta i inne wiersze 1983, Arkusz 1984, Elegia na odejście 1990, Rovigo 1992, Epilog burzy 1998), zbiory esejów (Barbarzyńca w ogrodzie 1962), Martwa natura z wędzidłem 1993), dramaty (Dramaty 1970, 1997). Pośmiertnie opublikowano: Labirynt nad morzem (zbiór esejów o sztuce, 2000), Król mrówek (eseje i szkice, 2001), Listy do muzy (prywatna korespondencja, 2001) i Węzeł gordyjski (listy, szkice i notatki, 2002)    Laureat Nagrody Kościelskich 1963.