Włodzimierz ODOJEWSKI, właściwie Jan Jasiński-Odojewski (ur. 1930, Poznań) - prozaik, krytyk literacki i teatralny.    Studiował ekonomię polityczną i socjologię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Na początku lat 70. zamieszkał w Monachium, gdzie pracował w Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Publikował na łamach paryskiej "Kultury", "Pulsu", "Twórczości", "Życia Literackiego", londyńskich "Wiadomości". Laureat nagród: im. Zygmunta Hertza, im. Stanisława Vincenza, Fundacji A. Jurzykowskiego, Fundacji Turzańskich.    Autor opowiadań (m.in.: Opowieści leskie 1954, Kwarantanna 1960, Zmierzch świata 1962, Zabezpieczanie śladów 1984, Zapomniane, nieuśmierzone... 1987, Jedźmy, wracajmy ... 1993, Bóg z tobą, synu ... 1996), powieści (Białe lato 1958, Wyspa ocalenia 1964, Zasypie wszystko, zawieje... 1973, Oksana 1999), dramatów (Punkt zwrotny 1964, Pomyłki 1965), szkiców literackich (Raptularz krytyczny. Twórcy-dzieła-konteksty 1994, Notatnik półprywatny. W kręgu kultury 1996). W 1966 roku otrzymał Nagrodę Fundacji Kościelskich.