Tadeusz NOWAK (ur. 1930 Sikorzyce k. Dąbrowy Tarnowskiej, zm. 1991, Skierniewice) - poeta, prozaik.    Studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Redaktor działu poezji w "Tygodniku Kulturalnym". Współpracował z pismami: "Po prostu", "Nowa Kultura", "Twórczość", "Życie Literackie".    Autor licznych zbiorów poetyckich (m.in.: Uczę się mówić 1953, W jutrzni 1966, Psalmy 1971-80, Bielsze nad śnieg 1973, Pacierze i paciorki 1988, Będę wam cieniem 1997), opowiadań i powieści (Przebudzenia 1962, A jak królem, a jak katem będziesz 1968, Diabły 1971, Prorok 1977, Wniebogłosy 1982).    Twórczość Tadeusza Nowaka wyraża dramat człowieka wyrosłego w kręgu tradycyjnej kultury chłopskiej, nie potrafiącego dostosować się do współczesnej cywilizacji miejskiej. Laureat Nagrody Kościelskich (1967).