Stanisław BARAŃCZAK(ur. 1946, Poznań) − poeta, krytyk literacki, eseista, tłumacz; czołowy przedstawiciel Nowej Fali.    Absolwent polonistyki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Kierownik literacki studenckiego Teatru Ósmego Dnia. Współzałożyciel KOR, redaktor „Zapisu”. W 1977 r. zwolniony z pracy i objęty zakazem publikacji. W 1981 emigrował do USA, gdzie objął katedrę języka i literatury polskiej na Uniwersytecie Harvarda w Cambrigde. Współpracował z pismami krajowymi (m.in. „Krytyką”, „Odrą”, „Tekstami”, „Twórczością”, „Tygodnikiem Powszechnym”) i z prasą emigracyjną („Kultura”, „Puls”, „Zeszyty Literackie”). Otrzymał wiele nagród, m.in.: Fundacji A. Jurzykowskiego, im. Andrzeja Bursy, „Literatury na Świecie”, Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich.    Wydał liczne tomiki poetyckie (m.in.:Korekta twarzy1968,Dziennik poranny1972,Sztuczne oddychanie1978,Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu1981,Widokówka z tego świata…1988), prace krytyczne (Nieufni i zadufani1971,Ironia i harmonia1973,Knebel i słowo1980), rozprawy, studia i szkice (m.in.Nie podlegać nicości i inne szkice1980,Czytelnik ubezwłasnowolniony1983,Uciekinier z Utopii. O poezji Zbigniewa Herberta1984,Przed i po1988,Tablica z Macondo…1990). Znany także jako autor wierszy humorystycznych. Ceniony za przekłady poezji anglosaskiej i rosyjskiej (m.in. antologie Miłość jest wszystkim, co istnieje 1992, Z Tobą, więc ze Wszystkim 1992, Od Chaucera do Larkina 1993) oraz dramatów Szekspira. Laureat Nagrody Kościelskich (1972). Za zbiór wierszy Chirurgiczna precyzja (1998) otrzymał nagrodę literacką Nike 99.