Jan BŁOŃSKI (ur. 1931, Warszawa) - historyk literatury, krytyk literacki.    Studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. Członek redakcji "Przekroju". W latach 1967-1981 kierownik literacki Starego Teatru w Krakowie. Wykładowca na UJ (od 1981 profesor). Redaktor naczelny "Tekstów", współpracował z pismami: "Dialog", "NaGłos", "Nowa Kultura", "Przegląd Kulturalny", "Twórczość", "Tygodnik Powszechny", "Życie Literackie". Tłumacz i wydawca. Otrzymał liczne nagrody, m.in. Fundacji A. Jurzykowskiego oraz im. Kazimierza Wyki.     Wydane prace: szkice krytycznoliterackie (Poeci i inni. Studia o poezji Gałczyńskiego, Jastruna i Różewicza 1956, Widzieć jasno w zachwyceniu. Szkic literacki o twórczości Prousta 1965, Stanisław Ignacy Witkiewicz jako dramaturg 1973, Odmarsz 1978, Romans z tekstem 1981), Samuel Beckett (z M. Kędzierskim. 1982), Kilka myśli co nie nowe (1985), Biedni Polacy patrzą na getto (1994), Forma, śmiech i rzeczy ostateczne. Studia o Gombrowiczu (1994), Wszystkie sztuki Sławomira Mrożka (1995), Od Stasia do Witkacego (1996), Miłosz jak świat (1998). Laureat Nagrody Kościelskich (1968).