Gustaw HERLING-GRUDZIŃSKI (ur. 1919 w Kielcach, zm. 2000, Neapol) - pisarz, krytyk literacki, publicysta.    Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1940-42 więziony w stalinowskich łagrach, później żołnierz armii gen. Andersa, uczestnik bitwy pod Monte Cassino. Po wojnie mieszkał w Rzymie, Londynie i Monachium, w 1955 r. osiadł w Neapolu. Współzałożyciel (1947) i bliski współpracownik paryskiej "Kultury", członek komitetu redakcyjnego kwartalnika emigracji rosyjskiej "Kontynenty", pracownik Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Publikował m.in. w: "Ateneum", "Il Mondo", "Pionie", "Pulsie", "Wiadomościach", "Zapisie". Otrzymał liczne nagrody, m.in. Fundacji A. Jurzykowskiego, imienia M. Grydzewskiego (przyznawana przez londyńskie "Wiadomości"), im. Jana Parandowskiego (nagroda PEN Clubu).    Najważniejsze dzieła: Żywi i umarli (1945), Inny świat (1953), tomy opowiadań (m.in. Skrzydła ołtarza 1960, Drugie przyjście 1963, Książę niezłomny 1981, Wieża 1988, Portret wenecki 1995, Don Ilderbrando 1997); Dziennik pisany nocą (t. 1-5 1973-99), wybór esejów Godzina cieni (1991); Pisma zebrane (red. Z. Kudelski, t. 1-12 1994-1999); tom Rozmowy w Dragonei (z G. Herlingiem-Grudzińskim rozmawia W. Bolecki, 1997), Najkrótszy przewodnik po sobie samym (oprac. W. Bolecki, 2000). Laureat Nagrody Fundacji Kościelskich (1966).